Coronaverhaal: Inwoner Eduard

Hoe hou jij het vol? Wat maak jij mee? Schrijf mee aan de Goolse geschiedenis. Samen met de Bibliotheek verzamelen we coronaverhalen van de inwoners van Goirle en Riel. De verhalen bundelen we in een boek. Maar tussentijds zijn ze te lezen op onze website en in het Goirles Belang. Ook meedoen? Lees meer over de spelregels.


Covid 19 en hoe mijn broek daar van afzakte

Licht geïrriteerd verliet ik de ruimte van de praktijkondersteuner.
Alleen maar zaken gehoord die ik wel weet, maar tegen beter weten in ontken. Omdat me dat beter uitkomt en me geen zorgen maak omdat ik me prima voel! Dan is het niet fijn om over die zaken doorgezaagd te worden, ik was tenslotte geen klein kind meer!
Goed en wel thuis onderuitgezakt in mijn stoel het nieuws dat het land in een intelligente lockdown beland.
Dan komt het besef bij me binnen dat mijn agenda plots leeg is.
Geen rondleidingen geven bij het Daf-museum, later bleek ook geen ritten meer voor Vivisol, niet meer om de week naar Sanquin om plasma te doneren en geen Schrijfatelier avonden meer.
Zeeën van nutteloze tijd doemen voor me op, hoe ga ik dat vacuüm aan tijd invullen?
Ik besluit elke dag een eind te gaan lopen!
De lockdown is helemaal niet fijn, maar we hebben er mooi weer bij!
Op de eerste tochten was het nog een kunst om de zandpaden droog te passeren. Over de volle breedte waren grote stukken pad plas en modder. Met de lage grondwaterstand, ook een geruststelling, werd er tenminste een probleem opgelost. De lucht was vreemd helder blauw, later realiseerde ik me dat er geen vliegtuigen vlogen. Daarom geen condensstrepen en dus een beeld dat herinnert aan ver terug in de tijd. Thuis gekomen spoelde ik het zweet en de modder van me af en schreef ik het volgende gedicht:

Corona

Ontelbare Corona’s zijn in rook opgegaan
Wanneer je jeugd al lang, net als die rook, is vervlogen
Heb je daar herinneringen aan
Corona’s waren zichtbaar slecht voor plafond, lakwerk en behang.

Voor ons welzijn was men in relatie tot Corona’s niet echt bang
Maar half de jaren 70 werd ons geleerd
Dat Corona-Superior wel degelijk de gezondheid deert
Vooral ook, wanneer je zijn rook inhaleert.

Nu plots, opnieuw een Corona geïntroduceerd!
Deze is vanaf aanvang al erg verkeerd
Het sluipt bij je binnen, tast je longen nog grondiger aan
Wanneer je afweer niet terugvecht ga je er aan!

De hele wereld is nu met Corona in gevecht
We moeten winnen! Anders eindigt het slecht!
Dus blijven we binnen, snuiten in papier
En smoren hoest en nies in de elleboog kier

Als melaatsen mijden we eenieder als de pest
houden minstens 150 cm ruimte
We ontsmetten, reinigen, doen erg ons best
Volgen het nieuws, houden ons op de hoogte

Virologen regeren het land, manen het volk
HOUDT VERSPREIDING IN DE HAND!
medici, verpleegkundigen werken en sjouwen
Om slachtoffers in leven te houden.

De economie staat nagenoeg stil
Dicht restaurants, musea, koffieshops en kroegen
Alleen bij supermarkten is het nog zwoegen
Verder aangewezen op de fantasie, voor enig genoegen.

Gelukkig is niet alles verdriet!
Zo’n blauwe lucht, zag ik al jaren niet.
Ontdaan van gassen en condensatie strepen
En…….weer zonder kijken oversteken!
 

Ik kreeg er plezier in, elke dag minstens 5 kilometer en soms 10 of meer.
Tijdens die tochten realiseerde ik me dat we naast Corona nog een ander probleem hebben. De bermen de sloten en het bos zijn vergeven van rommel dat er niet thuishoort! Normaal flitst Red Bull als een schicht over het tv-scherm, in het bos ligt het beeldmerk uiterst langzaam te verteren de natuur om zeep helpend. Het is geen gewoonte van Max om de rem te beroeren, maar misschien kan hij helpen dit gedrag te remmen?

We lijden onder de Corona overlast, maar we kunnen genieten van prachtig weer! De plassen verdwijnen in rap tempo en korte tijd later is het ploeteren door rul zand. Maar dat allemaal wel onder een strakblauwe hemel en nog steeds onder de invloed van het Corona virus. Praatprogramma’s worden gevuld met virologen, verpleegkundigen, doctoren en andere weetallen die elkaar herhalen of tegenspreken.
Ik loop ondertussen stug door!
Bejaarden raken geïsoleerd en vereenzamen, Bejaardenhuizen richten etalages in van waaruit bejaarden veilig hun nazaten kunnen bewonderen om het leed enigszins te verzachten. Via laptops en tablets worden video ontmoetingen georganiseerd, allemaal heel veilig wat het Corona virus betreft, maar digitaal nemen andere virussen bezit van de ook op dat gebied weerloze bejaarden.
Ik ontdek inmiddels dat ik mijn broekriem op het eerste gaatje heb vast gegespt en dat mijn broek toch nog moeite heeft om aan de zwaartekracht weerstand te bieden. Om mijn broek omhoog te houden en mijn wereld groter te maken besluit ik de fiets te nemen. Ik maak lange tochten van soms meer dan 100 km en ontdek dat we in een hele mooie streek leven! Dankjewel Covid 19! Was ik anders misschien nooit achter gekomen?
De fiets is ondertussen ook niet meer het antwoord op de neerwaartse gang van mijn broek, bij het op en afstappen blijft bij herhaling de zolder achter het zadel haken wat soms tot een onveilige situatie lijdt.
Waar ik me kortgeleden nog op de weegschaal moest hijsen, bij wijze van spreken, stond ik nu met slechts een verlicht pasje op de schaal. Met mijn broek op de enkels, dat wel. Toen ik die weer ophees teneinde het gewicht af te kunnen lezen, was de teleurstelling groot. Nagenoeg niets aan gewicht ingeleverd? Bij toeval zie ik even later in een ooghoek mijn eega de weegschaal afstappen en hoor haar opmerken, er klopt niets van dat ding!
We waren het snel eens, we gaan een nieuwe aanschaffen!
Thuis kwam de waarheid aan het licht!
Sinds de praktijkondersteuner 15 kg lichter!
Ik zit wat mijn gewicht betreft onder het Corona risico!
Jammer, ik kan er geen leeftijd af trainen!

Eduard