Coronaverhaal: Tent weghalen of laten staan?

Aan het clubhuis van voetbalvereniging GSBW in Goirle staat een grote witte tent. Er zijn looproutes uitgezet, desinfectiepalen en extra meubilair aangeschaft. “Dat kost bij elkaar nogal wat en nu is de kantine we weer dicht”, verzuchten voorzitter Anita Jacobs en Adrie Wijten, bestuurslid technische zaken. Ze hebben er echt nog wel plezier in, maar financieel is het een lastige periode. “Bovendien willen we meer bieden dan alleen trainen en dat kan nu niet. Het sociale aspect, de derde helft van voetbalwedstrijden, missen we heel erg.”

Door: Sara Terburg

Anita startte op haar elfde met voetbal, bij GSBW. Meidenteams waren er nog niet dus ze speelde bij de dames. “Competitie spelen mocht je vanaf je twaalfde, dus mijn eerste jaar bestond uit trainen. Ze speelde jaren in Dames 1, was 25 jaar voorzitter van carnavalsvereniging Blauw-Wit Uilen en is leerkracht op een basisschool in Alphen. “Ik ben geboren en getogen in Goirle en woon hier erg graag.”

‘Elke dag hier’

Ook Adrie is al lang actief bij de voetbalvereniging. “Ik ben militair geweest bij de Koninklijke Marechaussee. Op mijn 56e mocht ik met pensioen, dat is tien jaar geleden. Sindsdien ben ik bijna elke dag wel even hier.” Hij komt uit Biest-Houtakker en ging naar school in Goirle. Sinds tien jaar is hij bestuurslid nadat hij zeventien jaar in het eerste voetbalde. Nu is hij teammanager van het eerste elftal. “Ook werk ik twee of drie dagen in de week bij een bedrijf dat hulpmiddelen maakt voor rolstoelen.”

De eerste golf

Vanaf juni en voordat de kantine voor de tweede keer dicht moest, ging het bij deze voetbalclub hartstikke goed. De volwassen en jonge leden en bezoekers hielden zich goed aan de regels rond afstand houden en hygiëne. Er werd door alle teams getraind. “In het voorjaar, tijdens de eerste golf, waren we veel bezig met handhaven; er stond altijd iemand aan de poort”, vertelt Adrie. Dat extra toezicht was na verloop van tijd niet meer nodig. Ouders zijn eraan gewend dat ze niet meer langs de lijn mogen staan tijdens de training van hun kroost en trainers houden in de gaten of er niet toch iemand naar binnen glipt. Sommige kabouters, de jongste spelers, vinden het spannend. Anita: “Veel kleuters vinden het prettig als hun ouders langs de kant staan. Onze begeleiders vangen hen goed op, maar er is nog steeds een kind dat niet durft te trainen.”

Ouderwets gezellig

Vanaf half augustus zaten spelers en bezoekers beschut en op veilige afstand van elkaar in de tent. In de kantine mocht maar 30 man binnen zijn. “Het was gezellig, maar de tent hebben we nog geen twee maanden kunnen gebruiken. Half oktober moest de bar weer dicht”, vertelt Anita. De tent nu weghalen durven ze niet aan, want als ze straks weer open mogen en er binnen nog steeds maar dertig man mag zitten, dan zijn de extra zitplaatsen weer hard nodig. En zijn dan nog tenten te krijgen? Dit soort dilemma’s houden het bestuur van GSBW nogal bezig.

‘De animo erin houden’

Gelukkig zijn er ook lichtpuntjes. “De jeugd mag trainen”, zegt Adrie met een brede glimlach. “En onderling wedstrijdjes spelen.” Van de senioren trainen alleen het eerste en het tweede elftal, in vaste groepjes van vier. “Ze staan dan met zijn vieren op een half veld en houden onderling anderhalve meter afstand.” De voorzitter voegt toe: “Zo proberen we de animo te behouden, want als je een tijd niet kunt trainen, dan verdwijnt die animo.” Het bestuur is blij dat ze geen jeugdteams uit elkaar hebben hoeven halen. “Een deel van de A-jeugd is 18 jaar oud”, vertelt Adrie. “Zowel de boa’s die af en toe komen controleren als de KNVB gaven aan dat alle leden van de jeugdteams gewoon mogen blijven trainen.”

Over GSBW

Voetbalvereniging GSBW heet voluit Goirlese Sportvereniging Blauw Wit. De vereniging heeft 630 leden, 4 velden en 26 teams waaronder 11 seniorenteams (3 damesteams, 8 herenteams, 3 G-teams) en 15 jeugdteams. In normale tijden is GSBW een zeer actieve club die buiten het voetbal allerlei activiteiten organiseert. De voorzitter somt op: “Geen ‘voetjes van de vloer’ voor de jeugd, geen kerstbingo en vriendentoernooien, geen ouder-kind bbq.” Een lijst om triest van te worden. Vooral voor ouderen en mensen met beginnende dementie vinden ze het sneu. “Als eerste amateurclub in Nederland organiseren we voor die groep eens per twee weken op donderdagmiddag ‘voetbalmemories’. Zo proberen we iets aan de eenzaamheid te doen.” “Het was erg succesvol, er kwamen zelfs mensen uit Tilburg”, vult Adrie aan. Gemiddeld trok deze activiteit 23 bezoekers. “Helaas zijn er de afgelopen maanden vijf van overleden.” 

‘Ik hoef voor de klas geen mondkapje op’

Ook buiten de club moeten ze zich aan maatregelen houden. Daar hebben ze geen moeite mee. “Op mijn werk draag ik handschoenen en een gezichtsmasker. Dat hoort er nu bij”, vindt Adrie. Voor Anita ligt dat anders. “Ik sta voor de klas en hoef geen mondkapje op.” Wel heeft ze veel minder contact met collega’s. “Ik pauzeer met een vast groepje collega’s. De rest zie ik vrijwel niet en dat vind ik erg ongezellig. Maar ik weet waarom het moet, het is een manier om elkaar te beschermen en het aantal ziekenhuisopnamen omlaag te krijgen.” Ze heeft het idee dat de maatschappij corona steeds meer beu raakt. “Daar heb ik zelf ook weleens last van. Ik wil graag mijn vrienden zien, elkaar in het echt ontmoeten. Het bos en sport kijken vanaf de bank ben ik zat/” Adrie herkent dat: “Uit eten gaan, daar heb ik enorm zin in.”

Ook voor de jongeren

Vijftiger Anita stelt dat de maatregelen er niet alleen zijn om ouderen te beschermen. “Ook jongeren kunnen ziek worden.” Zelf behoort ze tot een risicogroep, omdat ze kanker heeft gehad. “Toch voel ik me niet zo. Ik ken mensen die panisch zijn en nergens naartoe durven, dat lijkt me naar.” Zestiger Adrie houdt afstand tot de jeugd. “En zij houden ook rekening met mij.” Het bestuur vergadert fysiek, de bestuurskamer is ruim en als er gasten zijn dan gebruiken ze de kantine. Ondertussen ligt de benoeming van de nieuwe penningmeester stil. “Dit moet gebeuren tijdens de ALV”, legt Anita uit. “Maar voor veel oudere leden is online vergaderen geen optie, ze hebben geen computer of kunnen niet uit de voeten met programma’s als Zoom en Teams.” Dus zodra het kan zal die ALV alsnog plaatsvinden, misschien in die tent en met een drankje erbij. “Wij kijken ernaar uit.”