Coronaverhaal: postbezorgster Petra

Hoe hou jij het vol? Wat maak jij mee? Schrijf mee aan de Goolse geschiedenis. Samen met de Bibliotheek verzamelen we coronaverhalen van de inwoners van Goirle en Riel. De verhalen bundelen we in een boek. Maar tussentijds zijn ze te lezen op onze website en in het Goirles Belang. Ook meedoen? Lees meer over de spelregels.­­


Hoe beleeft postbezorgster Petra Corona in Goirle?

Ik geniet enorm van mijn werk als postbezorgster bij PostNL. Het buiten zijn doet me goed, maar het allerfijnste vind ik het contact met de mensen die in de wijk wonen waar ik de post bezorg. Zo maak ik graag een praatje met de mensen of zwaaien we af en toe even naar elkaar. Dit geeft mij een goed gevoel.

Het Coronavirus verspreidde zich in het voorjaar van 2020, met als gevolg een lockdown in maart. Sinds de lockdown werd het stil op straat. Heel erg stil. Hoewel veel mensen werden verplicht om thuis te werken, bleven wij in onze wijken de post bezorgen.

Mijn bezorgwijk ligt in ‘De Vennen’ in Goirle, waar veel oudere mensen wonen. Helaas een kwetsbare doelgroep in deze gekke periode. Het viel mij op dat ik, juist voor deze doelgroep, veel meer kaartjes tussen mijn bundels post had zitten. Ook kregen mijn collega’s en ik van onze leidinggevende verschillende kaarten. Hierop konden wij, als we dat wilden, wat schrijven en vervolgens bij de mensen bezorgen (zie foto).

Van praatje naar zwaaien

Ik heb er een aantal geschreven en bezorgd bij oudere mensen. Vaak woonden zij ook alleen. Een klein gebaar, maar zo kon ik laten zien en laten merken dat er wel aan hen gedacht werd. Het bijhorende praatje maakte plaats voor naar elkaar zwaaien. Mensen stonden of zaten toch vaak voor het raam te wachten tot er iemand voorbij kwam. Het was voor hen ineens een eenzame tijd.

Ook het bezorgen van pakjes of poststukken ging ineens op een andere manier. We moesten de pakjes voor de deur op de grond leggen, aanbellen en dan een flink aantal stappen achteruit doen. Het was allemaal zo afstandelijk, maar wel begrijpelijk en nodig. Ook als ik iemand tegenkwam op straat, werd het praatje altijd op gepaste afstand gehouden. Soms was het zo stil op straat, dat ik het gevoel had dat ik de enige persoon was die buiten liep.  

Waardevol gevoel

Ondanks alles gaf deze periode mij toch een extra waardevol gevoel. Dit omdat ik met het schrijven en bezorgen van de kaarten, maar ook met het ‘even zwaaien voor het raam’, een kleine bijdrage heb kunnen leveren aan het tegengaan van eenzaamheid bij (oudere) mensen.

Petra