Coronaverhaal: Inwoner Gijs

Hoe hou jij het vol? Wat maak jij mee? Schrijf mee aan de Goolse geschiedenis. Samen met de Bibliotheek verzamelen we coronaverhalen van de inwoners van Goirle en Riel. De verhalen bundelen we in een boek. Maar tussentijds zijn ze te lezen op onze website en in het Goirles Belang. Ook meedoen? Lees meer over de spelregels.


Wat had ik tijdens carnaval nog lol en wat maakte iedereen grappen over het onbekende maar verre corona. Dat de realiteit anders zou zijn, ik kon het me niet voorstellen.

Als endoscopieverpleegkundige binnen het Amphia ziekenhuis diende ik begin maart naar de IC te gaan, een covid positieve patiënte diende een onderzoek te krijgen. In vol ornaat ingepakt bezocht ik met de arts deze patiënt. Ik was geschrokken, wat was deze mevrouw ziek. Voor mij brak een drukke tijd aan gezien ik binnen het ziekenhuis op de zgn cohortafdeling ging werken. Daar zag ik de echt zieke mensen, ontreddering bij familie en angsten van patiënten. De beelden staan nog op mijn netvlies gebrand.

Helden van de zorg, het applaus en alle aandacht voor de zorg. Het was hartverwarmend maar, zelf dacht ik enkel “ik doe mijn werk”. Dit is wat ik altijd al doe, zorgen voor de zieke medemens. Daar ligt mijn prioriteit!

Ook privé kreeg ik met de pandemie te maken gezien ik voorzitter van Scouting Goirle ben. De eerste maanden organiseerden we online bijeenkomsten maar begin zomer konden onze jeugdleden met hun leiding eindelijk weer samenkomen. Maar ook hier waren zorgen: Kon het zomerkamp wel door gaan? Tenslotte het hoogtepunt van het jaar wil je niet zomaar cancelen. Echter zagen wij als bestuur geen goede mogelijkheden om een kamp met 200 leden met de destijds geldende beperkingen te organiseren. Wat was ik trots op onze vrijwilligers, zij gingen omdenken. Er werden 4fundays georganiseerd. De kinderen sliepen thuis maar mochten vier dagen genieten van diverse programma’s die de leidinggevenden hadden georganiseerd. Het waren mooie en bijzondere dagen.

Na dit hoogtepunt hoorden we ook dat er misschien wel een tweede golf kon komen. “Nee, niet weer” waren mijn eerste gedachten. Maar helaas werd het ziekenhuis opnieuw overspoeld met positieve patiënten. Enkele weken later kreeg ik zelf klachten en na een test bleek ik zelf besmet te zijn. Ik ben behoorlijk ziek geweest en nog steeds ben ik niet de oude. Ik was ook bang geworden om zelf in het ziekenhuis te belanden en zag de beelden steeds voor me. Een lastige tijd is het geweest.

Nu gaat het steeds beter maar ik hoop dat we in 2021 weer naar het oude normaal kunnen waar we allemaal het leven mogen vieren want dat is zeker wat we moeten doen. Het leven vieren!

Gijs

Foto: Francy Steenveld