Coronaverhaal: Inwoner Diane

Hoe hou jij het vol? Wat maak jij mee? Schrijf mee aan de Goolse geschiedenis. Samen met de Bibliotheek verzamelen we coronaverhalen van de inwoners van Goirle en Riel. De verhalen bundelen we in een boek. Maar tussentijds zijn ze te lezen op onze website en in het Goirles Belang. Ook meedoen? Lees meer over de spelregels.


“Verslaafd aan de Regte Heide!”

Terwijl de hele wereld begin dit jaar op z’n kop stond liep ik, in eerste instantie om te herstellen van ogenschijnlijke ‘gewone’ griep en burn-out klachten, op de Regte heide. Niet nadat ik eerst uit de kranten, via vrienden dagelijks in mijn brievenbus gestopt met in de kantlijn bemoedigende persoonlijke woorden, alle Coronanieuws dat ik voor later wilde bewaren had uitgeknipt. Ik had er zelfs een nieuwe dummy voor aangeschaft, natuurlijk bij de plaatselijke boekhandel, toen nog in Tilburg. Het boek zou een verslag worden voor mijn kleindochter, op het moment dat de pandemie Brabant binnendrong nog geen drie jaar oud. Een boek voor later, wanneer ze nieuwsgierig zou zijn naar hoe die tijd was geweest waarin zij volop in het leven stond met maar één doel, groeien & openbloeien. Máár naarmate de weken en maanden verstreken kon ik, zoals velen met mij, geen Coronanieuws meer zien of horen. Het Coronaplakboek viel stil, pagina’s bleven leeg, terwijl het nieuws en de krantenknipsels zich met de dag opstapelden!

Mijn leven vulde zich gaandeweg met bijzondere ‘toevalligheden’. Ik zou er met gemak een boek over kunnen schrijven. Eenmaal door mijn buurman het huis uit gelokt, met als lokkertje een wandelingetje op de Regte Heide, volgde ik vanaf dat moment maar wat graag het doktersadvies op; ‘dagelijks naar buiten; wandelen, ontspannen, beter worden’. Het werd mijn nieuwe gezonde verslaving. Verslaafd aan de Regte Heide! Het dagelijks lopen voerde mij terug naar mijn pelgrimstocht van veertien jaar geleden. Dagelijks vele kilometers lopen door de verschillende natuurgebieden die Spanje rijk is, soms zonder maar één mens tegen te komen. De pelgrimstocht die mij uiteindelijk, door puur toeval, hier in het groene Brabant dichter bij mijn roots bracht.

De weidsheid van de Regte Heide, de eindeloze slingerende zandpaden, de verscheidenheid aan bomen, het water, de koeienvlaaien, de geuren, de kleuren, af en toe een reetje met haar jong die ons pad oversprong deden mijn hart sneller slaan! Lieten mij stil staan. Dit alles deed mij ter plekke Corona vergeten.

Na het wisselen van een aantal seizoenen ontpopte er een gedachte, ‘je zal er maar wonen’, en zó begon het dromen. Na steeds langere wandeldagen voldaan en met gezond gekleurde wangen thuiskomen, soms met een goed glas wijn in de hand verder dromen, voor de grap het internet afstruinen, op de site van Woninginzicht beland. Niets! En dan op een dag komt er een tipbericht, er wordt een appartementje aangeboden. Uitzicht op de kerk, de Regte Heide om de hoek. Ik wik en ik weeg, en denk het is nu of nooit, en reageer. Er zijn vijfentwintig belangstellenden voor mij, ik sluit achteraan in de rij. Het stilletjes wachten was begonnen. Weken gingen voorbij, vakantieperiode, Corona, alles lag stil, ook de bezichtiging voor deze aangeboden woning. Als je iets écht graag wil, je zinnen er op hebt gezet, duurt wachten extra lang.

Tijdens één van de wandelingen, lopend op het brede zandpad richting kerk, besluit ik mijn vader, hoog in den hemel ter hulp te roepen.’ Als jij vindt dat het appartement voor mij is bestemd, kan je hierin dan iets voor mij betekenen?’. En zie, de wonderen zijn de wereld nog niet uit, want exact een dag later, op bijna dezelfde plek als waar ik de vraag aan mijn vader stelde, krijg ik het verlossende telefoontje, de laatste twee kandidaten hadden zich teruggetrokken. Een week later kon ik komen kijken.

Tijdens de bezichtiging werd ik compleet verrast door de ruimte, het licht, de ligging, het uitzicht op de kerk. Nog voor ik goed en wel ja had gezegd zat ik bij één van mijn toekomstige buurvrouwen op de bank, met de anderhalve meter in acht neming. We doken in haar fotoalbums, een verslag van een tachtigjarig bestaan. Ik voelde, dit is goed, dit wordt mijn plek voortaan. Nu inmiddels een aantal maanden later voel ik mij hier als een vis in het water. Ik ben aardig ingeburgerd, wat voor mij totaal geen moeite heeft gekost. Zodra het maar even kan ben ik de hort (lees de heide) op. Ik beloop voor mij nog onbekende paden door dit uitgestrekte stiltegebied. Ik heb mijn weg gevonden, zo ook naar de biologische boerderij hier in ons dorp. Haal er mijn zuivel, kaas, verse groenten van het land. De koeien aan de rand van de Regte Heide rennen door de wei, de kalfjes dartelen om hun moeders heen. Dit is toch waar ieder mens en dier van droomt. Mijn restgroente gaan weer terug naar de boerderij, voor de varkens, de kippen en de ganzen. De lege flessen wekelijks omgeruild voor échte volle melk, yoghurt en slagroom met een smaakbeleving zoals tot voor kort het alleen nog maar in mijn herinnering smaakte.

En nu? Nu heb ik voor het eerst sinds jaren zelfs weer een kerstboom gezet. (Met de hoop dat mijn moeder deze kerst bij mij kon komen). Een kerstboom van Rielse bodem, én ook nog eens door de koster van de kerk bij mij thuisgebracht, tot op de plek waar hij nu staat te pronken. Over toeval gesproken! Het valt je toe, zo zegt men. Ik ga de toekomst met vertrouwen tegemoet, gesterkt door deze laatste bijzondere ‘toevallige’ gebeurtenissen. Wat ge geeft krijgt ge terug, dus hoop ik, na ook al het goede wat mij tijdens de Coronaperiode toeviel, van enige betekenis te kunnen zijn in mijn nieuwe woonomgeving, Riel/ Goirle.

Diane

Foto: Diane