Coronaverhaal: Jeugdvakantiewerk

Hoe hou jij het vol? Wat maak jij mee? Schrijf mee aan de Goolse geschiedenis. Samen met de Bibliotheek verzamelen we coronaverhalen van de inwoners van Goirle en Riel. De verhalen bundelen we in een boek. Maar tussentijds zijn ze te lezen op onze website en in het Goirles Belang. Ook meedoen? Lees meer over de spelregels.


Het JeugdVakantieWerk Goirle in Coronatijd

Het is maart 2020 als we met het comité van het Jeugdvakantiewerk Goirle een extra vergadering inplannen vanwege het Coronavirus. Via alle mediakanalen horen we dat het virus snel om zich heen grijpt, dus een overleg lijkt ons wel handig en noodzakelijk. Het duurt even voordat iedereen geïnstalleerd is. Het is dan ook de eerste keer dat we online vergaderen met 16 comitéleden. 16 in plaats van 17 want één comitélid is geveld door jawel; Corona. We schrikken er allemaal van. Hoe kan dat nou? Ze is toch nog hartstikke jong? Hoe kan ze dan zo ziek zijn? Alleen ouderen belanden toch in het ziekenhuis? Het besef komt binnen dat we voorlopig nog niet klaar zijn met dit virus.

Maar hoe moet dat dan met het JVW komende zomer? We hebben er al verschillende vergaderingen opzitten en de programma’s liggen in grote lijnen al klaar. De aanmeldingen van leiding en kinderen stromen zelfs al binnen. Bij die eerste online vergadering in maart zijn we nog redelijk hoopvol. In augustus zal het toch wel weer over zijn? We besluiten daarom om voorlopig nog verder te gaan met de organisatie van het gewone programma en het nieuws goed in de gaten te houden.

Al snel haalt de realiteit ons in. In april wordt het steeds spannender of we het JVW wel door kunnen laten gaan. Zelf hebben we grote twijfels. Dan komt het nieuws dat nog eens twee comitéleden, waaronder onze voorzitter, het virus hebben opgelopen en hier ook echt ziek van zijn. Het is flink schrikken en weer worden er kaartjes en opkikkers verstuurd en pannen soep voor de deuren van de zieken gezet. Wanneer Premier Rutte aankondigt dat alle evenementen tot september niet door mogen gaan zijn we verdrietig maar ook opgelucht. We hoeven zelf de beslissing niet te nemen. Onze organisatiestand gaat gelijk aan want de ouders, kinderen en vrijwilligers moeten natuurlijk zo snel mogelijk geïnformeerd worden. Ook moeten we bekijken hoe we het gaan regelen dat ouders het inschrijfgeld terug gaan krijgen, geplande uitstapjes moeten worden afgezegd en ga zo maar door. Een uur na de persconferentie hebben we elkaar allemaal via onze groepsapp ‘gesproken’ en is de brief voor de ouders en vrijwilligers klaar. Snel doorsturen naar de voorzitter zodat hij, met het kleine beetje energie dat hij vanwege Corona nog heeft, ze kan versturen.

Een paar weken later zitten we weer allemaal achter onze laptop. Gelukkig zijn alle zieke comitéleden er weer bij maar het is duidelijk dat het nog niet goed met ze gaat. Een hele vergadering houden ze dan ook niet vol. Wat doen we? Dat is de grote vraag. Een week organiseren zoals we dat gewend zijn kan helaas niet, en dat net bij ons 40-jarig jubileum. Maar slaan we het dan helemaal over of gaan we kijken naar een alternatief? De meningen zijn hierover verdeeld maar uiteindelijk kiezen we ervoor om te gaan voor een JVW Thuis editie!

De knop moet dus helemaal om. Onze rode draad, die normaal gesproken altijd de dag opent en afsluit, gaat opnames maken zodat we de kinderen toch nog iedere dag mee kunnen nemen in een leuk verhaal. Voor iedere bouw worden er spelletjes en opdrachten verzonnen die de kinderen thuis uit kunnen voeren. Het buitenterras van de Commanderie wordt onze thuisbasis deze dagen. In de speeltuin worden spelletjes uitgezet en vanuit de Orangerie wordt via een livestream een quiz voor de bovenbouw uitgezonden. De vrijwilligers willen we zeker niet vergeten dus organiseren we voor hen ook een onlinequiz met voor iedereen het befaamde JVW polsbandje, in Covid groene kleur dit jaar. Op zaterdag sluiten we in Broeder Liplap af met een online bingo en gaan enkele comitéleden in de avond nog samen uit eten. Wat hadden we het ons toch anders voorgesteld. In plaats van ruim 800 vrolijke kinderen bij de Haspel en 250 gezellige leiding op ons eindfeest in de tent hebben we het JVW nu vooral beleefd via een computerscherm. We zijn niet doodmoe, onze kleding is nog schoon en heel, we hebben tijdens de week gewoon nog kunnen werken of het huishouden kunnen doen en we hebben vooral geen voldoening.

Nog een beetje in mineur zien we elkaar begin september weer online om de week te evalueren. Ja het was leuk, we hebben fijne reacties gehad en er hebben toch nog een best aantal kinderen meegedaan maar, nog zo’n jaar? Nee liever niet. Aangezien alle geannuleerde programma’s en ideeën van afgelopen jaar nog steeds ver klaar liggen besluiten we om de komende vergaderingen te gebruiken om goed te kijken naar onze organisatiestructuur. We willen altijd blijven professionaliseren. Het Jeugdvakantiewerk kan altijd beter en leuker.

Intussen is de teleurstelling van een afgelast JVW bij iedereen weer een beetje gezakt en gaan we vol goede moed kijken wat er mogelijk zou zijn in 2021. Het liefst willen we er een extra groot feest van maken en ons 40-jarig jubileum alsnog vieren. Op dit moment ligt er een plan klaar hoe we het zouden kunnen doen als verschillende maatregelen nog van kracht zijn. Het zal pittig worden en nog steeds niet zoals we het JVW gewend zijn maar we willen er allemaal voor gaan! Natuurlijk hopen we dat we gaandeweg augustus steeds meer maatregelen mogen loslaten maar het Coronavirus laat zich helaas niet voorspellen. Gelukkig zijn onze drie zieken weer redelijk opgeknapt zodat ons clubje weer compleet is.

Al met al was het een jaar met pieken en dalen. Het niet doorgaan van het JVW was het grootste dieptepunt maar toch was het ook mooi om te zien hoeveel veerkracht we hebben als comité. Het blijkt dat we er voor elkaar zijn bij ziekte en gezondheid en dat we ondanks alles toch weer iets moois wisten te realiseren voor de jeugd van Goirle.

Nu maar hopen op een mooie zomer met een JVW in het Grobbendonckpark met veel vrolijke kinderen en vrijwilligers. Fingers crossed.

Cristel van Amelsfoort