Column: Het leven vieren dankzij ‘mijn prikzuster uit Riel’

 

Afgelopen zaterdag meldden Monique en ik ons op evenementenlocatie Breepark in Breda. Voor de coronaprik. We waren ongeveer gelijktijdig ingepland, dus dat kwam goed uit. Het was een voortdurend komen en gaan en binnen voegden de mensen zich via de ‘Eftelingopstelling’ keurig in de stroom. De bordjes ‘Pfizer’ en de pijlen volgend, langs achtereenvolgend intake, prikplek en ‘observatiestoel’. Hier was duidelijk over nagedacht, evenals over de al even slimme oproep- en aanmeldingsprocedure. En dan te bedenken dat dit in het hele land gebeurt. Van ’s morgens vroeg tot ’s avonds laat worden zo miljoenen mensen gevaccineerd. Als een geoliede machine. Diepe bewondering voor onze GGD. Wat zeker hielp was het feit dat ‘mijn prikzuster’ uit ons eigen Riel bleek te komen: “u bent toch onze burgemeester?”. Dat voelde meteen een stuk vertrouwder, toen Jacqueline daarna de naald in mijn arm zette.

 

Gelukkig gingen veel inwoners mij al voor in de vaccinatiestraat. Als burgemeester heb ik toegang tot het ‘coronadashboard’ van de GGD en daar staat de teller van onze gemeente nu op zo’n negenduizend gevaccineerden. En dat is naast alle inentingen door de huisarts of in onze verzorgingshuizen. We zijn er dus nog niet, maar met een snelheid van bijna duizend Goirlese en Rielse intentingen per week gaat het de goede kant op. Zeker als je kijkt naar het aantal positief geteste inwoners van nog maar zo’n twintig per week (dat was ooit vier tot vijf keer zoveel). Ik hoop dan ook van harte, dat velen het voorbeeld van die negenduizend zullen volgen. Want u weet: alleen samen krijgen we corona eronder.

 

En als we allemaal onze prik hebben gehad, kan het leven weer gevierd worden! ‘Het leven vieren!’ is de titel van de bijdrage van Gijs van der Wielen in het onlangs verschenen boek ‘1 jaar Corona in Goirle & Riel’. In deze uitgave van onze bibliotheek staan foto’s en persoonlijke verhalen van inwoners. Het boek geeft een bijzonder beeld van hoe de pandemie inbrak in vele levens. Soms heel ingrijpend. In familie, vriendenkring, het werk, het verenigingsleven, in onze samenleving. En op verschillende manieren. Het verhaal van Gijs van der Wielen is illustratief en misschien begint daarom het boek er wel mee. Gijs is verpleegkundige in het Bredase Amphia Ziekenhuis (net als ‘mijn prikzuster’ Jacqueline overigens), maar ik ken hem als voorzitter van de Scouting Goirle. Hij deelt zijn ervaringen zowel vanuit zijn vak als vanuit het verenigingsleven. Maar óók als coronapatiënt, want ook hij was besmet. Het is vanuit die drie perspectieven dat hij in zijn laatste zin met recht stelt: “Ik hoop dat we in 2021 weer naar het oude normaal kunnen waar we allemaal het leven mogen vieren, want dat is zeker wat we moeten doen. Het leven vieren!”

 

Gijs, Jacqueline en alle andere bijna 24.000 inwoners van Goirle en Riel, ik hoop dat we dat inderdaad snel weer kunnen gaan doen! Het leven vieren!

 

Tot die tijd wens ik u allen veel succes met de laatste loodjes. Houd vol!

 

Mark van Stappershoef

Burgemeester